Na sociedade actual, chama a atención que calquera tipo de poder busque desesperadamente finxir grandeza. Isto choca frontalmente con quen o exerce sen necesidade de proclamalo.
A verdadeira grandeza non se trata de parecer importante, senón de facer ben as cousas cotiás. Atópase no compromiso, a dedicación e o amor co que se realiza o propio traballo. Reflíctese na forma de afrontar dificultades coa saudable ambición de crecer como persoa e profesional, pero sen pisar a ninguén. Esa forma de entender a vida é a forma máis humana de construír comunidade.
Desafortunadamente, o contraste é inevitable cando miramos o mundo político actual. Algúns dos líderes viven nunha constante competición polo protagonismo e o poder a calquera prezo, sen escrúpulos. Mentres tanto, os que constrúen silenciosamente a sociedade día a día ensínannos prudencia, responsabilidade e sentido do deber.
Gobernar nunca debe ser sobre alimentar a tensión e a división, nin sobre converter o adversario nun inimigo. Para evitar isto, o respecto e o diálogo son fundamentais. Platón advertiu de que un dos grandes perigos da política era que a boa xente se afastase dela. Argumentaba que unha das maiores desgrazas era deixar precisamente o goberno da cidade en mans dos que buscaban o poder polo poder. Non se trata de forzar aos bos á política, senón de que hai unha responsabilidade moral difícil de evitar.
“Construír o ben común non é propiedade dos políticos; é unha tarefa que corresponde a toda a sociedade”
Construír o ben común non é propiedade dos políticos; é unha tarefa que corresponde a toda a sociedade. A humildade, a sinxeleza, a proximidade, a madurez e o respecto por aqueles que pensan diferente seguen a ser virtudes capaces de transformar o mundo. A grandeza depende do modo de vida e do que un contribúe á comunidade, nunca do diñeiro, da posición ou da fama.
Detrás de discursos institucionais baleiros e aparentes boas palabras, moitas veces non hai nada. A mellor forma de ensinar é a través do exemplo cotián. A verdadeira excelencia reside en seguir sendo unha persoa normal cando todos esperan que deixes de ser un. A historia sempre acaba lembrando aos que fixeron extraordinario o ordinario. Esa segue sendo a forma máis natural e sinxela de acadar a verdadeira grandeza.
Francisco Peña. Científico, académico, escritor e humanista.
