Ser grande en accións significa actuar con honra e discreción, sen necesidade de aparentar. A grandeza do ser humano reside na calidade do carácter, no valor das súas obras e no impacto positivo que deixamos nos demais. Esta dignidade esixe integridade, empatía e resiliencia. A grandeza non se berra; constrúese con disciplina e demóstrase en silencio, porque non hai maior fidelidade que a que se mantén consigo mesmo na soidade. É neses instantes onde definimos quen somos. A vida non é un camiño de rosas: está chea de obstáculos, desafíos e momentos difíciles que nos obrigan a loitar e medrar de forma continua. Ao final, a recompensa non está en que o camiño sexa fácil, senón na profunda satisfacción de mirar atrás e ver todo o que fomos capaces de superar. Moita forza no camiño! Trátase de avanzar facéndo camiño ao andar, deixando pegada e legado.
A nosa sociedade enfronta hoxe unha profunda crise estrutural de valores que se traduce en corrupción institucionalizada, individualismo e nunha progresiva erosión da confianza social. Este fenómeno deshumanizador non só desvía os recursos públicos, senón que fractura a lexitimidade democrática global. De aí a urxencia de retornar á responsabilidade individual e de impulsar unha rexeneración ética desde as bases. A sociedade civil debe converterse no motor do futuro, aínda que o cambio sexa lento e complexo. Teño a firme convicción de que a verdade e o respecto gañarán a última batalla para unha rexeneración democrática.
“Necesitamos unha cidadanía activa que eleve a súa voz e castigue nas urnas os abusos de poder, veñan de onde veñan”
Para logralo, necesitamos unha cidadanía activa que eleve a súa voz e castigue nas urnas os abusos de poder, veñan de onde veñan. Resulta intolerable a existencia de redes organizadas que instrumentalizan as leis, os recursos públicos e os nomeamentos oficiais para perpetuar privilexios e saquear o erario. Mentres a meritocracia brilla pola súa ausencia, determinados gobernos aliméntanse de bufóns obedientes e cómplices para manter o statu quo; baixo esas premisas, non imos a ningún lado. É innegable que terá que chegar o día en que a maioría silenciosa decida dicir “basta xa”.
O clamor por un xiro social reflicte un descontento xeneralizado diante da desigualdade. Quero pensar que a humanidade mantén a capacidade de construír un mundo mellor. Para iso, é urxente extirpar a corrupción e asegurar unha estrita independencia xudicial, plenamente libre de presións políticas. Necesitamos espertar a conciencia ética e que prevaleza a decencia para que a política volva ser a arte nobre de servir ao ben común. Só este camiño nos permitirá extinguir as desigualdades sociais e herdar un mundo digno e máis xusto ás xeracións vindeiras. Que así sexa.
Francisco Peña
Científico, académico, escritor e humanista.
