• Segue conectado
  • |

Por un Día das Letras para Carvalho Calero.

Como seguramente sabedes, Ricardo Carvalho Calero foi un filólogo e escritor galego nacido en Ferrol en 1910 e finado en Compostela en 1990. Foi un galeguista membro do Seminario de Estudos Galegos.

Da súa poesía destaca Vieiros (1931), O silencio ajoellado (1934) e Anxo de terra (1950). Inagurou tamén a novela galega de posguerra con A xente da barreira (1950, Premio Bibliófilos Gallegos).

En teatro escribiu A árvore (1948) e Auto do prisioneiro (1969). Tamén publicou como investigador unha gramática do galego, a Historia da literatura galega contemporánea (1975), Estudos rosalianos (1979),…
Foi o primeiro catedrático de Lingua e Literatura Galegas e é considerado o ideólogo do reintegracionismo. Pero imos detallar un pouco máis os seus méritos para que se lle adique o Día das Letras Galegas. Licenciouse en Compostela en Dereito e despois en Filosofía e Letras.

“Foi o primeiro catedrático de Lingua e Literatura Galegas e é considerado o ideólogo do reintegracionismo”

Entrou en contacto co galeguismo, integrándose no movemento nacionalista como dirixente do activismo estudantil. Participa na fundación do Partido Galeguista en 1931 e na redacción do Anteproxecto de Estatuto de Autonomia de Galicia do Seminario de Estudos Galegos, dese mesmo ano, que no seu art. 1º, definía a Galiza como “Estado libre dentro da República Federal Española”. Colaborou en publicacións como A Nosa Terra, Nós, Galiza, etc. En 1933 volta a Ferrol, gaña a praza de auxiliar administrativo do Concello e casa con María Ignacia Ramos.

A sublevación militar sorprendeuno en Madrid, cando se presentaba á oposición para profesor de instituto de Lingua e Literatura Española. Colocouse do bando republicano e enrolouse como miliciano, co grao de tenente, nun batallón da UGT, o sindicato no que militaba; participando na defensa de Madrid. Cae prisioneiro na fronte de Andalucía e é condenado a 12 anos de cárcere por separatista, sendo encarcerado en Xaén. Período que aproveitou para estudar alemán.

En 1941 saiu en liberdade provisional, regresando a Galiza.. Imposibilitado para exercer a docencia, exerceu como “conselleiro delegado” entre 1950 e 1965 no Colexio privado Fingoi de Lugo. Retomou os contactos cos galeguistas do interior, especialmente con Francisco Fernández del Riego. A súa tese de doutoramento “Aportaciones a la literatura gallega contemporánea” acadou en 1955 o premio extraordinario. En 1958 entra na RAG. E a partir de 1965 autorizóuselle a exercer o ensino público no Instituto Rosalía de Castro de Compostela. En 1972 obtivo por oposición a cátedra de Lingüística e Literatura Galega, de recente creación. A pesar da forte oposición que atopou defendeu a tese reintegracionista e foi marxinado por isto.

Foi tamén editor e mantivo a actividade cultural despois de xubilarse en 1980. En 1981 foi nomeado Membro de Honra da Asociación de Escritores en Lingua Galega, en 1984 recibiu a Medalla Castelao e en 1987 gañou o Premio da Crítica pola súa novela Scórpio. Son moitas as persoas que reivindican a súa figura e piden que se lle adique o Día das Letras Galegas.

Hoxe en día cada vez está máis aceptado que, por unha cuestión de supervivencia, o galego debe aproximarse ao portugués e nós abrírmonos á lusofonía, nun proceso de mútuo enriquecemento. E remato cun verso del do poema “Maria Siléncio”: A tua angúria fala con olladas.

Publicado o 10 Abr 2017.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies