• Segue conectado
  • |

Manuel Antonio.

Manuel Antonio Pérez Sánchez foi o máximo representante do vangardismo poético en Galicia. Naceu en Rianxo en 1900 e finou en Asados (Rianxo) en 1930. Naceu no seo dunha familia conservadora. Con dous anos foise a vivir a Padrón e con catro anos ficou orfo de pai, que morreu de tuberculose. Estudou o bacharelato nun instituto de Compostela., onde comeza a súa militancia no galeguismo e no republicanismo, amosando unha actitude radical e rebelde.

Relacionouse con Rafael Dieste. Tentou sen éxito alistarse na Lexión Estranxeira francesa durante a I Guerra Mudial, foi detido na fronteira e botou uns días no cárcere. Tamén quixo -igualmente sen éxito- participar na Revolución Rusa e nas guerrillas sandinistas de Nicaragua. Contaxiado polos movementos agraristas, participou cos seus poemas na loita anticaciquil. Fixo estudos de náutica en Vigo e iniciou estudos -que non rematou- de Filosofía e Letras en Santiago. Participou na II , III e IV Asemblea Nacionalista Galega. Recibía case todas as publicacións literarias e galeguistas da época e tamén algunhas estranxeiras. “O sol da liberdade” foi o seu primeiro poema editado. Colaborou en varias revistas e participou no consello de redacción de Ronsel. Xunto con Álvaro Cebreiro, publicou en 1922 o coñecido manifesto artístico ¡Máis alá!. Fixo prácticas de piloto na mariña mercante. En Rianxo non tiña con quen compartir as súas inquedanzas artísticas, polo que acentuou o seu carácter solitario e individualista. A súa única obra poética publicada en vida foi De catro a catro (1928). Realizou tres viaxes a América a bordo dun buque holandés e faleceu prematuramente de tubersulose. En 1972 publicáronse postumamente Con anacos do meu interior, Foulas, Sempre e máis dispois e Viladomar, reeditándose tamén De catro a catro. No ano 1979 adicouselle o Día das Letras Galegas.

En Rianxo seica ten unha casa museo, que aínda non visitei. Escollín como mostra este poema De catro a catro:

AO REVERSO DA NOITE

LUCEIROS degolados
desángranse de ouro no Mar

De par de nós
a Lúa
fai ronseis infecundos

Mentres sonea a mareta
vai folleando no libro das velas

Irredentos velamios exhaustos
resignados a pendurar da cruz

Estrelas inconscientes
mecanizan o obseso tic-tac

A auga toda dos océanos
ensumiuse nunha bágoa

E o pano branco do novo día
enxugará os ollos do ceo.

Publicado o 14 Xuñ 2017.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies