• Segue conectado
  • |

Estrondos.

Estas conmocións que sofre o mundo e que ao final padecemos nós, todos, son periódicas e veñen sucedendo ao longo da Historia da humanidade. Son aquelas que, ou ben nos acomodan ou ben nos desestabilizan, e fano entre a mesma humanización e a guerra, entre a mesma natureza humana de pervivencia ou de ruptura, nun sistema empregado que debera dar resultados positivos e facer encaixar as pezas de todo o grupo que temporalmente habitamos os espazos. Trátase dunha loita entre o ser e o estar, entre o estar e o ter, e provoca tal perturbación e desorde que chega a producir grandes depresións persoais e sociais que, agora, todos culpabilizan na economía. Anque sexa unha agresión ao reparto de bens e de beneficios, onde os máis ricos queren máis e limitan o ben da maioría para acadar satisfacción á súa ansia ilimitada, mentres se lles consinta, claro. A crise humana e social deste ir e vir constante, desta falta de conxugación do verbo “compartir” a cambio do verbo “acumular” é o que está sumindo na pobreza a tanta xente, a que conduce a este movemento masivo de refuxiados que foxen da fame e da dor, das guerras e da inxustiza. Son riscos comprobables que derivan –como non- na limitación das liberdades básicas. Cando sería máis doado, repercutisen no beneficio dos máis ricos. Pero non aprendemos e deixamos que este abuso de poder ameace a paz mundial e se manifesta sibilinamente mentres aqueles, os que tanto gañan –ou quizais rouban- están amparados por leis de dereito e de mercado. Todo isto empeza suavemente, confabulando vontades, reafirmando fronteiras separadoras e muros de contención. Aparecen líderes salvadores do seu propio, que abandeiran os rexeitamentos e as mortes dos outros. Erguen a voz enfermiza pola ansia desmesurada, coma posuidores da razón absoluta, coa paranoia exhibicionista do seu veredicto, coa arrogancia estúpida como argumento –sen pensar que é sinónimo da propia ignorancia, nestes casos. Arman profecías do caos e de aí que se persiga aos “diferentes”, baixo calquera escusa. A culpa sempre é dos outros, non existe a autocrítica, definitivamente a culpa e dos demais! Todos os outros son inimigos, e aí están predicando unha cousa e facendo o que lles dá a gana, cando lles dá a gana: non fan nada ao xeito nin deixan facer. Empregan o auto engano e a divulgación reiterativa da mentira para convencer ás masas informes que sempre comulgaron con todo o que lles botan. Tapan así as súas faltas de ideas e gañas de cara a outra orde social, outro sistema que puidese ser máis xusto e amparar a todos. Non interesa, chega con alimentar promesas de paz, só de palabra. Tamén invitan a ese benestar social que non se acada, …mentres destrúen os dereitos acadados. A única confianza que poderemos ter é que se equivoquen ou que morran de éxito. Hai outra, algo máis comprometida pero esixe defendernos delas, sen deixarnos levar dos cantos de serea e sen caer nos erros da desmemoria.

Baldomero Iglesias Dobarrio, Mero.


Mestre e músico.
Publicado o 25 Feb 2017.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies