• Segue conectado
  • |

De ruta por Arbo

Paisaxe de biñedos con historia entre as ribeiras do Miño e as montañas do Paradanta.

Arbo | Manuel Xiráldez, miñoto arabense.

“ O Minho! O jardim de Portugal”, escribiu José Augusto Vieira en O Minho Pittoresco ( 1886-1887), “O Miño! O xardín de Galicia”, podemos dicir nós desde a beira arabense fronte a Melgaço entre veigas, requeixos e varcias adicadas á vide. Un medio propicio traballado desde hai mil anos con sabiduría e perseverancia pola man de labregos e labregas que gozan cando ven que as viñas parecen “andores”, ornamentais e dispostas para unha boa colleita.Se antano o viño era alimento, fonte de enerxía e un básico sustento económico familiar, hoxe é unha actividade industrial de alcance económico importante e os albariños, condados e novos espumantes de Arbo bébense polo mundo adiante. Un breve percorrido pola historia do viño lévanos a saborear aínda con máis pracer os caldos miñotos arabenses.

A historia estrita da vinicultura arabense, o seu auténtico punto de partida, iníciase na Idade Media e vincúlase ao dominio monástico-señorial, converténdose o viño desde entón nunha bebida en un recurso rendista de gran valor no transcorrer da vida cotiá e no devir deste territorio. Da mesma maneira, o gran desenvolvemento da pesca acontece nesta época, fundamentalmente nos séculos XII e XIII, igualmente relacionado coa extensión e o fortalecemento do poder señorial das institucións eclesiásticas.

A orixe nuclear de Arbo, en concreto da parroquia de Santa María de Arbo, parte das referencias aos lugares de Sanctus Petrus de Aravo e ecclesie sancte Marie de Aravo, vencellados daquela ao mosteiro de Melón e á granxa ou explotación agrícola que posuía nesa zona, na que se converteron en fundamentais o cultivo de cereais e da vide. Este feito explica o topónimo actual A Granxa, lugar histórico situado na Vrea Arriba, onde se atopa a capela de San Pedro e por cuxa cercanía transcorre o camiño real Tui-Ribadavia tras a súa entrada pola Cividade.
Na marxe galega da denominada Terra de San Martiño de Ladróns ( “ sub castello Sancti Martini de Latronibus in ripa Minei…”), o que hoxe sería a comarca do Paradanta, situábanse os lugares medievais de Sante Marie de Aravo, Sanctus Petrus de Aravo, Sancta Marina de Seela,… nos que tiñan dominios o mosteiro de Melón, o mosteiro de San Salvador de Albeos, o mosteiro de San Martiño de Sela, o mosteiro portugués de Fiaes (Melgaço), o mosteiro de Celanova,..ademais das propiedades do rei ou reguengos, as dos nobres laicos como é o caso da Encomenda de San Xoán de Mourentán ou o caso do cabaleiro Johan Soarez de Chapela, e en menor medida as dos campesiños.

Esta importancia do viño quedou reflexada nas abundantes escrituras medievais que fan continuas referencias ás viñas e ás porcentaxes que levaba o poder señorial, ben en produto ou ben en moeda. Así, nun documento de 1228, Foro a Pedro Arias de Sante Marie de Aravo, queda rexistrado o acor-do do mosteiro de Melón con este veciño “ tal que anualmente nos deas o imposto de costume que nós e o antedito mosteiro noso acostumamos ter na antedita igrexa, a saber, catro moios entre pan e viño e 40 sólidos; o pan e o viño até a festividade de San Miguel…” ( o moio equivalía a oito olas ou cántaras de 16 ou 18 litros).

[...]

Páxina seguinte

Publicado o 26 Feb 2019 en Arbo, Turismo.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies