• Segue conectado
  • |

Que Cristo!.

Pobre rapaz este Daniel Serrano, que se lle ocorreu poñer o ser careto no canto do de Cristo para colgar na súa conta de Instagram. Fíxoo sabendo empregar programas de tratamento de imaxes e no ámbito dos seus para facer unha broma. Para máis inri colleu unha foto del na que tiña un piercing. Aparta Satanás, levantáronse os da Confraría da Amargura e amargárono. Ninguén lles aprendeu, aos da Amargura, aquela canción que a nós tanto nos fixeron cantar, aquela de “perdona a tu pueblo, Señor, perdona a tu pueblo, perdónalo Señor. No estés eternamente enojado, …etc.” Daquelas os fiscais non ían ás procesións de Semana Santa, cando Don José Ferro polo centro da cidade, na do Santo Enterro, berraba e facía cantar aos cofrades. Pero a cousa non queda aí, en memorias do pasado. A cousa é moito máis grave e ten que ver con iso de recortar dereitos. En concreto aquel máis fundamental, o dereito da libre expresión, e non só lle ocorreu a el, ao rapaz da foto, aféctanos a nós, a todos. Estamos diante de múltiples exemplos, de novo, da perda da leve democracia conseguida, mesmo na perda dalgo tan fundamental como a “liberdade expresiva”. Non é de agora, vén xa de vello. Ademais van engadindo delitos, de odio, de non redención das culpas, de ocultación sen transparencia, de silencios manifestos. Lembremos a Cassandra Vera, aquela moza pálida que se lle pasou pola cabeza facer uns tuits con chistes referidos a Carrero Blanco, man dereita de Franco e que tiña unha canción: “Carrero, Carrero, que haces tu subido en el alero?” da que, por certo, sinto dicirlles aos que se doian da broma que non é burla, que o seu autor morreu hai pouco. Pois ben, volvendo ao conto, a Cassandra condenárona a un ano de prisión! Que animalada! Unha parenta do mentado, Sr. Carrero, mesmo botaba as mans á cabeza escandalizada daquela decisión! Ah, pero tamén un grupo de rapeiros, coido eran unha ducia, que foron condenados tamén –nesta decadente forma de interpretar as leis- a dous anos e un día porque as súas letras seica eran subersivas, o que antes chamabamos crear conciencia. Lembro, canto tempo hai xa, a Suso Vaamonde cando cantou aquilo de “Cando me falan de España…” e mandábano para o caldeiro, con multa e todo. Menos mal que fuxíu ata que a razón lle devolveu a liberdade. Ata que a vinganza dos traidores pousou na balanza da comprensión e entendemento. Pero moito sufriron na familia e no arredor, os amigos que viamos como a xostra da suposta xustiza condena a palabra na súa libre expresión, mesmo de crítica. Pero volvedo a hoxe, tamén pasaron varios días no caldeiro aqueles monifates e titiriteiros que representaban unha obra e na obra aparecía un letreiro que poñía “Gora Alka-Eta”. Puf, todos os dedos sinalaron Eta e profanaban o silencio para, de paso, sinalalos e condenalos de inmediato por apoloxía do terrorismo e cousas varias. Na mesma condición actuaron políticos e xuristas para interpretar torticeiramente a lei cando meteron, en xaneiro deste ano pasado, ao cantante dun grupo “Def Con Dos” a un ano de cárcere por outros tuits non que facía graza do rei e de varios dirixentes franquistas. A cousa tería graza se non pasara da anécdota que é, pero neste país resulta que se están conculcando leis que protexen o dereito de expresión, da liberdade de dicir. Se seguimos así todos acabaremos no trullo e entón non terán eles sitio para cando sexan xulgados pola corrupción voraz que os persigue. Quizais o fan por iso, para saturar as prisións e quedar eles sen praza cando lles toque. A eles non será por expresión, senón por extorsión e corruptelas múltiples, tantas que se institucionalizaron e forman parte do sistema empobrecéndonos aos demais, castigándonos a este clase de caos que é o infortunio e crise. Tamén se pode ver, agora con máis claridade, a pouca independencia da xustiza, cada vez máis difuminadanos órganos do poder político, coñecido de vello pola súa forma de facer, antidemocrática e perversa que dá como consecuencias estes procederes de aliñamento que motivan actuacións case vergoñentas que desprenden unha total desconfianza e decepción do sistema, aínda maior. Nótase como estan controlados e influídos, como tenden a aquela vella usanza de todo atado e ben atado, …deixa de ser xustiza xusta, porque isto –digan o que queiran- non é xusto!


Mestre e músico.
Publicado o 13 Feb 2018.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies