• Segue conectado
  • |

“O problema non é o número de autores e autoras, está na demanda”

Antón Pedreira | Libraría Pedreira

A libraría Pedreira leva trinta e cinco anos aberta, ofrecendo as últimas novidades en literatura galega, portuguesa e en castelán. Tres décadas e media dan moito para contar, mesmo despois que as transformacións dixitais rompesen coa monotonía ou coa tranquilidade editorial, segundo como se queira ver. Antón Pedreira e as persoas que o acompañaron durante todo este tempo, leva detrás de si unha experiencia acumulada que lle permite falar con certa autoridade do ir e vir no mundo das librarías.

Tres décadas e media, algo máis, como se consegue sobrevivir tanto tempo?

Imos para trinta e seis anos xa, e sobrevivimos porque por sorte, hai un público que gosta da lectura e ten un grande interese en saber. Iso é fundamental. Houbo tempos non tan bos, como despois do 2009, cando o da crise, pero penso que o libro segue alimentando as conciencias e é fundamental.

Falando da crise, houbo algún estilo ou xénero que resistise mellor que outros nesta recesión económica?

En conxunto resistiron ben todas. Pero a que tivo máis pulo neses momentos foi a literatura infantil e xuvenil. Foi mesmo cando o libro ilustrado deu o seu grande salto para poñerse a grande altura en todo o mundo. No caso galego tamén, con editoras como Kalandraka. Houbo tamén un aumento na venda de guías de viaxes e mesmo a literatura sobre a mesma temática. Ao mellor tivo que ver o que moita xente non puidese viaxar e preferise ler literatura sobre viaxes. Pero tamén a literatura negra, pois está moi vinculada á literatura de viaxes, tivo un aumento de público moi notable.

Trinta e seis anos dan para moitos cambios.

No que é a libraría, pois todo foi en positivo, porque comezamos con este mesmo local. Co tempo fómolo ampliando para aproveitar máis o espazo e xa no ano 2007, demos o cambio actual. Aínda que xa os viñamos facendo, aumentamos o número de actos como recitais, presentacións, sinaturas de libros e todo isto foi o que transformou esta libraría nun, para min, centro cultural. Porque penso que as librarías teñen que ser sobre todo iso, espazos culturais e máis unha libraría de barrio como é a nosa.

E dentro de todos eses actos haberá algún que lle quedase máis gravado na memoria.

Todos son gratificantes, con autores e autoras, músicos moi agradables. Pero home, un dos que máis lembro é a Neira Vilas, quen consideraba a nosa libraría como a súa casa, quen facía as súas primeiras presentacións na nosa libraría. Pero tamén recordo pola proxección que tén hoxe, o primeiro concerto que fixo en Compostela, Ses, aquí na nosa libraría. Contactara con ela nunha feira do libro e veu ata aquí co seu compañeiro guitarrista e para nós foi algo marabilloso. Tamén pasaron Xavier Díaz, Uxía Senlle e moitos autores e autoras.

E como se porta a adolescencia, a xente máis nova, co libro galego?

Hai de todo, pero non como debera ser. O galego perde terreo, é algo que se ve. Hai unha adolescencia que merca libro en galego, pero hai outra que merca no instituto e daquela, pois vano lendo, pero a situación é bastante mala nese sentido. No público que vai de 35 anos para arriba, pois si que se segue vendendo, o mesmo sucede coas traducións que saen en galego ao mesmo tempo que sae a de español. Pero hai unha área da literatura en galego que si me resulta grato falar dela, que é a poesía. Tén un amplo recebemento, está habendo un grande número de creadores e creadoras en poesía. É un xénero que a min me agrada moito, tanto como a parte menos actractiva para o público como é o teatro. En teatro hai autores que aínda se atreven a escribir teatro pero non é un dos xéneros máis estendidos.

O fomento da lectura sería o remedio?

Habería que fomentar a lectura en galego entre toda a xente. Pero xa digo, que o libro ilustrado en galego comeza a venderse moi ben para o público infantil. E para nós é un indicador que se a esas idades comecen a ler e traballar en galego, continúen máis adiante. Moitos quedan polo camiño e o fomento da lectura é fundamental. Aí son as institucións as que teñen que dar o Do de peito, porque sinceramente creo que non se fai o que se tén que facer. O problema non é o número de autores e autoras, está na demanda, que aí andamos un pouco febles.


Nado en Xove. Redactor en medios online, gabinetes de prensa, campañas electorais e bolseiro en medios radiofónicos. Desenvolvemento de proxectos web municipais e posicionador SEO. Blogueiro, community manager e investigador.
Publicado o 23 Xan 2018 en Entrevistas.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies