• Segue conectado
  • |

Obrigas antes que beneficios?.

Hai unha trama corrupta que parasita na nosa sociedade e deturpa a previsible democracia que soñamos, que tanto tempo levamos soñando. Esa democracia que non chega porque está mal asentada, que non asume o papel liberalizador da xente e dos pobos para organizarse de tal forma que permita acadar deberes e desfrutar dereitos, harmonizar para acadar ese sentimento de pertenza, de seguridade, de futuro, de inclusión e esperanza posta no mañá, de utilidade, de encontro e conciliación, de xustiza en igualdade, de normas que activen un saberse feliz e considerado. Pero, xa digo, hai unha trama que nos parasita esa “nosa” democracia, tan peculiar, e a cambio nos oferta o sucedáneo falso e malo, funesto, tan traidor que non só permite a mentira como resposta senón que a prioriza. Non só escolle o silencio como desculpa, a impunidade como pago dese silencio, senón que vai creando un grupo cada vez máis numeroso para que se aproveite do resto da xente, a chusma. Esa chusma na que estamos os culpables de todo, de que a economía non funcione, de que haxa crise e vivamos por riba de nós, de non ser competitivos, de non ter quen nos represente, de votar a cegas, de calar e tragar constantemente, de ser cómplices nesta deixada pasividade, de consentir todo o que pasa. Aí está o noso delito, estar tan pasivos. Diante dalgunha cousa que acontece deberiamos estar en loita de defensa dos nosos dereitos, en loita contra o abuso e a pertinaz inxustiza que desequilibra tantas balanzas. Hai pouco fomos teoricamente culpables desta crise, a razón era –como ben sabedes- vivir por riba de nós. Ao pouco viuse o dispendio duns cantos que furtaron e meteron a man, ata o fondo, das arcas da economía e dos depósitos da sociedade. Non foron culpabilizados do seu mal, andan por aí rindo de nós, de todos nós. Esterilizaron a ilusión, inventan novas rupturas e eres, crises sociais para evadirse das obrigas antes de escapar cos beneficios, castigan á clase traballadora con soldos de pena, e á xuventude déixana sen traballos dignos e con infinidade de burocracias e imposicións de todo punto de vista abusivas, pagan mal os servizos que requiren e cando o fan, fano tarde. Por riba seguen facendo das súas, chegan ao insulto cando homenaxean a ministros do seu ramo que foron reprobables, non xa polo suicidio da confianza, senón tamén da Ciencia, da Cultura e da Educación en todas as súas formas. E que pensar desta xustiza á que se lle ven as eivas. Traman, e son os mesmos, desde o poder que lles outorgan os votos dos convictos, dos que se deixaron seducir ou enganados confiaron neles. E van facendo círculos de amigos que reciben en pago o nomeamento, mentres se comprometan a un trato preferente e a cumprir coa interpretación necesaria. Sabendo isto, reciben os votos. Anque sexan os que se burlan acotío, incluso parapetando á explotación bancaria que se recrean nos perfiles dunha xustiza dependente, nomeada a dedo para a subvención e amparo dos mesmos que exercen o poder, enrocados desde hai moito tempo nestas súas explotacións, sendo peóns da súa xestión indecente e das portas xiratorias que os perpetúan en postos de responsabilidade, cun reparto suficiente para esquecerse de nós, a chusma, mentres eles viven cumpridamente.


Mestre e músico.
Publicado o 21 Abr 2017.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies