• Segue conectado
  • |

O papel de Esquerra Republicana de Catalunya (ERC).

A estas alturas do procès, podemos afirmar que Catalunya é a escola da política neste momento. E iso permítenos pensar as súas leis, así como o papel do Estado.

a/ Cando o novo xorde (movemento independentista), aparece o suxeito fiel (movemento popular, liderado por Puigdemont) e o suxeito reactivo (Cidadáns-Tabarnia). Vexamos a historia: como entender o Nacismo sen a Revolución de Outubro? Como comprender a contrarrevolución en Francia (Thermidor, con Danton ), sen no movemento revolucionario (Robespierre e Saint Just)?

b/ Históricamente, en todo proceso de natureza independentista, revolucionario, transformador, etc., dentro do campo do pobo, sempre aparece a figura do traidor, porque existe o consecuente (ata no mesmo catolicismo, Xudas, fronte a Cristo). En Euskal Herria, este papel representouno, por méritos propios, Euskadiko Ezkerra. Recordemos, tamén, que si a traizón non puido consumarse na súa totalidade, foi debido á firmeza e coherencia do MLNV (Movimento de Liberación Nacional e Social Vasco).Quen non ve reflectido o proceder de ERC nesta segunda lei?

En todo este proceso, hai unha figura que xoga un papel central na materialización destas leis. A estratexia do Estado, ante as reivindicacións independentistas, adopta sempre a forma dun dilema (actuación dirixida a intentar bloquear calquera saída que non estea na súa lóxica). Engañosamente, trata de facer ver que a solución está nas túas mans. Vexamos a forma que adopta en Catalunya: Si renuncias á independencia, poderemos falar? Ante este dilema, a saída de ERC é ceder. Con todo, outros (movementos populares e Puigdemont) non entran nese xogo. Reclaman, simplemente, soberanía para Catalunya.

Recordemos a universal traxedia de Esquilo, Prometeo Encadeado (fai 2.500 anos). Este, como Puigdemont, na peor das circunstancias, escápase do dilema que lle propón Zeus, o rei dos deuses: Rebélame o segredo e libérote. Primeiro, libérasme e logo direiche o segredo, respóndelle Prometeo.

Antes de que se manifeste abertamente a traizón de ERC, como nestes momentos, xa había unha serie de síntomas que a anticipaban. Recordemos que xa inmediatamente logo de 1-Ou., falan de negociar co Estado o encaixe de Catalunya en España. Intúen que, tralas eleccións do 21-D, chegarían a ser a primeira forza independentista. Por iso, chegado o momento, negáronse a formar parte da fronte popular. A súa derrota desubicou ao Estado que reacciona primeiro co pau (cárcere). Esta política dá os seus froitos: ERC, prioriza a liberación dos presos á liberación de Catalunya. Posteriormente, a traizón de ERC trata de ocultarse tras unha figura imposible: Queremos unha República que non meta a ninguén no cárcere. Así mesmo, falan de garantir a desaparición do 155. Como? Formando un Govern na lóxica do 155.

En fin, o último apoio á estratexia de ERC de formar Govern a calquera prezo, dállo o Estado coa ameaza de acabar co sistema educativo catalán, nun intento de que amplos sectores populares presionen a Puigdemont (e ao movemento que lle apoia) a que cedan: que deixen formar o Govern do 155, único garante de que iso non suceda.

Ante este dilema: Resistentes, adiante!


Profesor Honorífico da UPV/EHU.
Publicado o 2 Mar 2018 en Nicolás Xamardo.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies