• Segue conectado
  • |

Lembrando a Xosé Mª Díaz Castro.

Durante a miña infancia e xuventude adoitaba pasar os veráns en Guitiriz, mais nunca souben de Díaz Castro até que lle foi adicado pola RAG o Día das Letras Galegas de 2014. Naceu en Os Vilares (Guitiriz) en 1914 e finou en Lugo en 1990, sendo un poeta e tradutor galego nacido no seo dunha familia labrega. Estudou no Seminario de Mondoñedo e fixo o servizo militar na sanidade militar de Coruña. E tivo a sorte -dentro do malo- de pasar a guerra civil destinado no Hospital de Pontevedra. Aquilino Iglesia Alvariño -que coñecera no seminario- contou con el como profesor do Colexio León XIII de Vilagarcía de Arousa, do que Aquilino era director. Fixo o Bacharelato e despois licenciouse en Filosofía e Letras por Salamanca, especializándose en linguas modernas. Traballou en Madrid como tradutor para o Ministerio de Gobernación e outros organismos oficiais e privados. Logo, exerceu a docencia como profesor de linguas clásicas e modernas. Traballou tamén no Consello Superior de Investigacións Científicas e no Instituto de Cultura Hispánica. En 1954 casou con Mª Teresa Zubizarreta Bengoechea. Os seus primeiros versos en galego foron Lembranzas e sospiros. Despois publicou Baix’o o calor, Lá vou amor, As formigas, Era un contiño de fadas, Follas verdes, Follas ô aire (todas dos anos trinta, antes da Guerra). Porén a súa obra máis sonada -e a única que eu lle lin até agora- foi Nimbos, publicada en 1961. Disque en xeral amosa unha temática existencial e relixiosa, en comuñón coa natureza. O seu poema máis sonado é “Penélope”, que moita xente xa coñecerá e que foi musicado e cantado pola Quenlla -entre outros artistas. A Díaz Castro inclúeno na Xeración do 36, xunto a Carvalho Calero, Celso Emilio Ferreiro, Aquilino Iglesia Alvariño,… Dominaba máis dunha ducia de linguas, entre elas o éuscaro. E traduciu numerosas obras estranxeiras ao castelán. Actualmente, a asociación cultural Xermolos recolle donativos para rehabilitar a súa casa (e espero que o consigan). Escollín de Nimbos este poema titulado COMA UNHA ESPADA:

TÓDOLOS ríos pasan pola miña

alma, cheos de Deus, música e lapas.

Tódalas pombas fan o meu amor.

A beleza feriume para sempre.

Ó traveso da escura teadaraña

deste mundo unha estrela cai no río

da miña vida e quédame chamando.

A beleza feriume para sempre.

En cada vez eu oio unha chamada

cun longo eco de adeus que non entendo,

pro que me fire coma espada ardendo.

A beleza feriume para sempre.

I as falopas dos anos van caendo

sobre a sede inmortal e os ollos tristes,

pro no enterran a boca da ferida!

A beleza feriume para sempre.

Publicado o 2 Xuñ 2017.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies