• Segue conectado
  • |

Coidemos o noso patrimonio.

Con frecuencia vemos na prensa a triste nova dunhas máquinas que desgracian un petróglifo ou unha mámoa. Derrámanse castros para facer unha pista… E adoitamos ver impotentes como os danos son ocasionados por obras ordenadas pola Xunta de Galiza, como no caso dos petróglifos Beariz. Lemos na prensa que a mítica torre da Cal da Loba na Terra Cha está a caer sen que a Admón. faga nada. E outras veces nin tan sequera sae na prensa, porén o abandono vese “in situ”… O noso patrimonio arqueolóxico é un legado dos nosos devanceiros, que nos permite entender o pasado e o que fomos. Dicía Antonio Fraguas: “Durante toda a miña vida dediqueime a tratar de localizar e darlle visibilidade aos elementos do noso patrimonio que durante séculos pasaran desapercibidos ou foran obxecto de desprezo.” Até niso foi un adiantado e levaba aos seus alumnos a excursións para ver restos arqueolóxicos e que aprendesen a valoralos. Lembro unha viaxe que fixen coa miña dona visitando e fotografando petróglifos e mámoas de Campo Lameiro e o Barbanza. E repetín e repito a experiencia noutros sitios gustosamente. Moitos deles son puntos de interese turístico e sinalizándoos, poñéndoos en valor e coidándoos gañamos todos. Destruílos é un delito e facelo por neglixencia cando as obras as encarga a Admón., demostra unha desidia lamentábel.

E o idioma tamén é patrimonio: inmaterial e vivo. Como dicía Ramón Otero Pedrayo disque en 1931: “Ser europeo é ser un galego consciente, comprometido cunha cultura que se expresa nunha lingua de seu e que, por tanto, achega ao acervo común algo orixinal, non copiado nin imitado”. Garanten as políticas lingüísticas da Xunta do PP e do Estado a supervivencia do galego? Claramente non, pois perde falantes; máis ben o galego sobrevive a pesar de tanta desidia, presión ou marxinación. E, desde logo, non entendo a hostilidade cara a nosa lingua de persoas como Gloria Lago e un longo etcétera, aínda que máis discretas. Porén a esa xente que nos combate con malas artes, eu diríalles: “antes tolo que escravo”. E, como dicía Manuel María, “o idioma é a vida”; que non vola arrinquen, sutil e intensamente…

Publicado o 11 Xuñ 2019.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies