• Segue conectado
  • |

Atila en Galicia / Galicia martir.

Estes son os títulos que escolleu Castelao para os albumes de debuxos cos que denunciou o xenocidio franquista en Galicia. E os que o negan son os que estarían dispostos a repetilo, a financialo, a bendecilo ou a mirar para outro lado. Nunca se debe aceptar como xefe lexítimo a un fascista, da igual que o bendiga a Igrexa ou que o ampare o Estado. Os fascistas non son xefes nin funcionarios lexítimos e o noso deber como cidadáns demócratas é combatilos. A Contitución española, que nunca me gustou, estabrece uns dereitos e uns deberes, nos que se mexan e se mexaron os distintos Gobernos. E se exerces eses dereitos, acósante desde a institución máis alta do Estado á máis baixa. É unha violencia invisíbel pero eficaz, pois intimida e desestabiliza.

O meu país é Galiza e como teño querencia por el, quero que sexa ceive e que as súas institucións estén libres de caciques e opresores. É algo polo que vale a pena loitar, na medida das nosas posibilidades. A presión vai ser enorme, polo que temos que interiorizar o lema de Castelao “denantes mortos que escravos”… Estou convencido de que a liberdade conquírese en galego e acredito na inmersión lingüística no idioma propio de Galiza, que debe ser lingua plenamente oficial no noso país e o seu coñecemento un dereito real e un deber. Porén temos máis patrimonio a defender, xa que a natureza e os animais son un ben que hai preservar da avaricia capitalista e da crueldade innecesaria.

“O meu país é Galiza e como teño querencia por el, quero que sexa ceive e que as súas institucións estén libres de caciques e opresores”

Ningunha persoa debería estar por riba da Lei, nin por riba dos seus semellantes por unha cuestión de xenética. Coido que a República é a mellor forma de goberno e moita xente morreu e sufriu no pasado por defendela dos fascistas. Construíron todo sobre o sangue de inocentes, a inxustiza e a barbarie, pensando que construían en roca firme; porén construíron nas areas. Non fagamos coma eles… Sen xustiza social e redistribución da riqueza non hai democracia. O Estado debería defender os débiles dos abusos dos poderosos, e non o fai en moitisimas ocasións. Combate os pobres e non a pobreza.

En canto á Igrexa, coido que o Estado debe ser laico, garantir a liberdade de culto pero non favorecer ningunha confesión relixiosa. E remato como empecei, aludindo a unha estampa de Castelao, na que unha muller do pobo está axeonllada ante un cruceiro e di: “Queiman, rouban e asesinan no teu nome!”

Publicado o 8 Xuñ 2017.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies