• Segue conectado
  • |

A que chamamos populismo?

Os activos tertulianos deste pais e os medios que podemos chamar “pesebristas” porque todos traballan “pro domo sua”, que dirian os clásicos. Veñen utilizando o termo populismo para denostar insistentemente aquelas forzas politicas que se presentaron no escenario e que temen lles arrebaten o Poder.

Dunha maneira xeral e un tanto empírica podemos definir que o populismo é un rexeitamento aos políticos profesionais; unha disconformidade coas politicas públicas existentes: un diálogo directo entre a dirección dos movementos sociais e a propia base social e finalmente trataríase dunha forte vontade de mobilización e participación.

Este termo tamén se usa para designar correntes ideolóxicas que reivindican ao Estado como defensor dos intereses da maioría social a través do intervencionismo e a seguridade social, na busca dunha maior xustiza social e do Estado do Benestar.

“o populismo é un rexeitamento aos políticos profesionais; unha disconformidade coas politicas públicas existentes”

A crise da representación política é unha condición necesaria pero non suficiente para a aparición dos populismos. Precísase certo nivel de crise nas alturas da política; de aí a aparición de novos liderados que se presentan eficaces como líderes alternativos, alleos á clase política existente, articulando as demandas sociais insatisfeitas e o resentimento político dos sentimentos de marxinación. Deste caldo de cultivo nace o novo líder que pregoa o rescate da representación popular. Deste xeito o populismo nútrese da crise de representación cambiando os termos do discurso (Non nos representan do 15-M), acelerando a constitución de novas identidades, reordenando o espazo político existente.

Dende a outra banda os sectores conservadores utilizan o termo populista para definir aos gobernos que representan intereses das clases económicas altas como separados ou contrarios aos das clases máis baixas.Segundo Ylarri, o trazo máis característico do populismo é a construción da idea de pobo como axente histórico depositario das virtudes sociais de xustiza e moralidade, responsable do cambio social, confrontado a todo o que impide o desenvolvemento do destino dun pobo.

Na súa novela “Todos los hombres del rey”, Estéban Hernández, premio Pulitzer, analiza a relación entre populismo e aristocracia. Sostén que nos países menos desenvolvidos o populismo vai da man da loita contra a fame, a favor dos impostos aos ricos e o sometemento do mundo empresarial á política, tal como xa expuxeron políticos como Franklin Delano Roosevelt, nos EE.UU, con o New Deal. Aí o populismo definiría unha alternativa á aristocracia, por esta razón se opoñen os sectores e partidos conservadores.

Claro que aquí nesta nosa terra as mentiras repetidas constantemente polos medios de comunicación dependentes do poder empresarial e político non nos van informar con honestidade a que se pode chamar populismo e de onde procede esa cualificación. Isto non interesa porque socavaría as bases do poder económico existente. Interésalles repetir que o populismo é algo nefasto para os cidadáns; hai que buscar cabezas de turco para que non poidan representalo na súa realidade; porque iso significaría darlle volta a tortilla corrupta que nos serven cada dia no almorzo.

Quen se atreve a entrar na cociña e cambiar os ingredientes? Vostedes teñen a palabra.


Mestre retirado. Realizou estudios de Filosofía e Letras, Dereito e Ciencias Políticas, Francés e Galego. Un dos fundadores da UCSTE, foi membro do consello nacional do «Movemento de Mestres». Fundador de «A PENEIRA» (1984). Director de «Novas do Eixo Atlantico»
Publicado o 21 Mar 2017.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies