• Segue conectado
  • |

A forma das nubes, María López Sández (Galaxia, 2012)

O Premio de Narrativa Breve Repsol converteuse nun referente porque é dos poucos galardóns que se conceden na actualidade a un xénero que tantos textos de calidade nos ten dado. A forma das nubes, novela que gañou recentemente o certame, vén confirmar a boa saúde desta tradición. A brevidade da obra obriga a condensar a mensaxe a través da intensificación das emocións e da polisemia duns contidos coidadosamente seleccionados que precisan de toda a capacidade evocadora do receptor.

A protagonista amosa en primeira persoa o seu pairar entre pasado e presente, entre unha adolescencia na que a desgraza detivo as correntes dun devir natural e unha madurez na que as barreiras saltan ante a enxurrada contida. A narradora presenta a traxedia non dita que si adiviña o lector, a traxedia acubillada a agardar pola sombra de Xulieta, aquela que deixa en suspenso os clímax antes de que murchen. Porque os símbolos son necesarios e cárganse de significado para os que saben ler. Para quen vive no seu interior precísase de máis tempo. A protagonista non poderá racionalizar a fatalidade que acompañou á nai, a loucura que envolve o desamor, ata que irremediablemente a sofre. A iluminación a posteriori só pode materializarse a través do trauma. Nese momento cómpre volver a vista atrás para facer balance e comprender á fin. O percorrido cara o saber vai paralelo ao camiño das descubertas do erotismo, que á súa vez, acompaña o recoñecemento da morte. De aí que as interseccións entre adolescencia e madurez acaden todo o seu potencial revelador.

O tipo de temática e a aposta polo instinto como método de coñecemento agudizan o sensualismo; as cores, a beleza, os olores, o tacto dos tecidos axuda a compoñer imaxes e a contrapoñer dous modelos de mulleres, o da nai e o da actriz voluptuosa, sobre os que construírse como persoa. Incluso na dimensión máis carnal onde se medra sumando esgazaduras, onde o corpo é presa para os cans.

A forma das nubes é unha obra introspectiva que encadea preguntas formuladas pola curiosidade de indagar na cara oculta da foto, nas aristas da paixón e da morte. Sen estridencias mais sen disfraces, depurando palabrería para deterse na esencia ante a que non é posible ficar tépedo. Poucas máis cousas se poden transmitir en menos de cen páxinas.


Licenciada en Filoloxí­a Hispánica, (UDC, 1994-1998) e Filoloxí­a Galega (USC, 1998-2000), na actualidade, imparte aulas de Lingua e Literatura Galega no Ensino Secundario.
Publicado o 17 Dec 2012 en Libros.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies