• Segue conectado
  • |

Un ano de Trump.

Tras un ano de Trump á fronte da presidencia dos EE UU cabe dicirlle aos predicadores da apocalipse e do pensamento único que o seu balance non pode ser máis alentador. Nun ano o ISIS disolveuse como un sobre de azucre e apenas quedan vestixios territoriais do ampuloso califato que proclamaron fai tres anos e medio. Doutra banda, en clave interna americana podemos afirmar a realidade do pleno emprego, récords bolsistas semana tras semana, aprobación dunha reforma fiscal que beneficia a clases medias e empresas e certas emendas ao obamacare máis ao gusto do americano medio.

Pola contra, podemos falar de determinados xardíns nos que se meteu sen necesidade aparente diso como a declaración, todo hai que dicilo, máis virtual e simbólica que real da capital jerusalenítica de Israel e as acusacións indiscriminadas sobre o réxime de Teherán tensando quizais a única materialización de enxunlla da presidencia Obama no plano internacional e que en ambos os casos responden claramente a unha postura de aliñamento incondicional projudío alentado por unha cohorte aúlica nepótica e frívola encabezada polo seu xenro e a súa filla preferida.

Pero quizais, o máis sorprendente, pola súa magnitude e envergadura, foi o certeiro intento de purgar a uns corruptos servizos de seguridade como o FBI e parte da CIA, impulsado por unha serie de asesores que conformaron o seu núcleo duro inicial ao detectar gargantas profundas en dúas dos resortes de seguridade máis importantes do planeta viciados ata o extremo de intereses espurios e alleos á vontade xeral da patria. Con todo, cando comezaba con esa caza de bruxas, así chamada polos mainstream, todos os asesores impulsores de tal empresa e dun achegamento estratéxico con respecto a Rusia foron abruptamente purgados pola propia administración Trump baixo acusacións de representar a sectores populistas antisistema.

A partir de aí Trump comezou unha viraxe política encamiñada a botarse en brazos do aparello do seu partido consistente en cortejar ao establishment máis anello de forma entregada e incondicional. A resultas de que.? Pois a conseguir de forma menos traumática o apoio do seu partido en ambas as cámaras a cambio de recrudecer mediante peroratas a secular aversión oficial sobre Rusia herdada da guerra fría polo partido Republicano e erradicar todas as pescudas sobre o comportamento sospeitoso de FBI e CIA.

O vello aparello dos Bush, genocidas recoñecidos , impuxeran a súa vontade e o establishment que induciu á guerra de Iraq engrasó a súa maquinaria mediática para epitetar a Steve Bannon, principal asesor de Trump no seu asalto á Casa Branca, e compañía de paleoconservadores e pseudofacistas. Paradoxos da política. Os urdidores da polvoreira de Oriente Medio cualificando de antisistema aos que impulsaron a desarticulación do Isis e o achegamento a Rusia en materia de cooperación antiterrorista.

Avecíñase nuboeiros complicados de disipar se o visceral Trump non tenta recuperar o espírito que lle encumbrou todo o máis alto da política e fíxolle triunfar nos caucus sobre unha clase política necrosada e esclerotizada. Espírito consistente en escoitar ao pobo e os seus intereses; é dicir aos mal chamados asesores populistas.

Publicado o 18 Feb 2018 en Jesús Témez Fernández.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies