• Segue conectado
  • |

A nova política da posmodernidad.

O interese internacional dos últimos meses está protagonizado polas acusacións, cada vez máis directas e menos veladas, de parte dos gobernos occidentais de inxerencias nos procesos electorais do Goberno ruso. Como non podía ser doutra forma, tamén España sumouse a esta catarata de acusacións contra Putin por tentar desestabilizar o proceso soberanista catalán mediante “fake news” maniqueamente urdidas por axencias de noticias controladas polo Kremlin. O certo é que, o recurso de culpabilizar a supostos inimigos exteriores dos fracasos políticos e sociais de gobernos e estados é un recurso moi utilizado por gobernos en proceso de descomposición, proxectando desa forma unha sorte de exorcización xustificativa que os perpetúen no poder. Pasou con Franco e as súas continuas apelacións ás conspiracións xudeo masónicas, con Hitler e a súa visión judeófoba do sistema mundial, cos Zares e os protocolos dos sabios de Sión. Exemplo palmario, e máis actual, sería a Venezuela de Maduro cuxa resposta a todas as preguntas e por qués atopan a mesma xustificación: o inimigo imperialista de ÚSA.

Merkel
Pois ben, unha das últimas en levantar a voz contra o leviatán ruso foi Merkel, a principal causante do fracaso do proxecto social e económico de Europa, reelixida por cuarta vez en Alemaña cunha exigua maioría e que está a compoñer un goberno frankenstein de difícil lectura política. Ante o seu pseudofracaso electoral elevou por mor de xustificación a suposta inxerencia do oso ruso no proceso electoral poñendo a súa maquinaria ao servizo do novo populismo. Que en Francia haxa once millóns de franceses que voten a Marine Le Pen descontentos coas políticas de continuos enganos dos partidos tradicionais do establishment francés, tamén é de Putin. Que en toda Europa do Leste broten partidos políticos de corte conservador contrarios a políticas neoliberais que desnaturalizan e baleiren de contido ás nación-estado, tamén é culpa do KGB. Que Reino Unido decidise saírse da órbita de Bruxelas e das súas políticas globalistas, tamén, por suposto, é culpa dos hackers rusos. Que Europa non teña orde nin concerto como entidade política supranacional e que siga cos ollos pechados as directrices da OTAN en política de defensa, tamén é culpa do conspirador ruso. Que Trump gañe por sorpresa e levante a Presidencia aos plutócratas dos Clinton, tamén é polos desexos de vinganza putinianos, segundo o último libro da cleptómana Hillary.

Folla de ruta
E agora á falta dunha folla de ruta con certa prestancia e a unha planificación divulgativa e pedagóxica que fixese fronte aos embustes nacionalistas cataláns en España, diversas terminais mediáticas fanse eco das “fake news” e do uso das verdades posmodernas por parte de determinadas axencias rusas para xustificar unha derrota moral no terreo mediático internacional propiciado pola inoperancia e o complexo secular da dereita española.

Con todo iso, a mensaxe que nos está transmitindo esta pseudoélite política europea ao servizo de intereses económicos transnacionais é o seguinte “vostedes pobo son culpables da súa propia ignorancia ao non saber valorar esa sofisticada nova forma de facer política na que tanto esforzo e dedicación investimos e por deixarse influenciar por influxos vetustos e obsoletos que nos levarían a tempos retrógrados”. Todo iso sen ningún pudor e sen a máis mínima autocrítica. Esta é a nova política da posmodernidad.

Publicado o 20 Nov 2017 en Jesús Témez Fernández.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario. Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies. Faga click no enlace para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies