• Segue conectado
  • |

Antón Riveiro Coello, Laura no deserto (Galaxia, 2011).

O mes pasado ocupou este espazo Olga Novo co seu Cráter, Premio da Crítica Española no apartado de poesía. Este mes tócalle á obra que levou o premio de narrativa, ao que hai que sumarlle o galardón que concede a AELG (Asociación de Escritores en Lingua Galega). Non sempre a concesión dun premio, ou de dous, é garantía de calidade. Pero si neste caso. Un dos traballos menos presentes na crítica literaria, do noso sistema e en xeral de todos, é o da análise de todos os elementos vencellados á recepción dunha obra. Se houbese que facer unha catolagoción apurada para Laura no deserto, tanto os premios, como as recensións positivas, como a experiencia directa a través da valoración dos lectores, perceptible sobre todo a través da actividade dos clubes de lectura, serían claros indicativos do interese que está a espertar a novela malia a que nin sequera pasou un ano desde súa publicación.

O éxito probablemente vén dado pola calidade do discurso; polo exercicio estilístico co que se domea unha prosa que flúe con naturalidade e un argumento ben construído, sen descoidar uns personaxes ben atractivos. Pero tamén pola temática. Un autor prézase de selo cando logra ser recoñecible, e Riveiro Coello éo por, entre outros motivos, abeirar desde múltiples perspectivas o tema da memoria; a persoal, a familiar e a histórica. A protagonista, Laura, desde a súa amnesia tenta tender pontes cara a lembranza para comezar a reconstruírse. Precisa dos outros, como os outros precisan dela, ao mesmo tempo que salda contas cun pasado traumático que se converte alegoricamente nun trauma colectivo: a violencia instrínseca aos totalitarismos que devastaron a Europa do século XX. O introspectivo mestúrase co histórico nesta narración concibida como unha fuxida cara a liberdade. Laura foxe da represión franquista, do campo de concentración alemán (un dos capítulos máis sobrecolledores) e dos recordos dolorosos. Para iso válese dos subterfuxios da imaxinación e da arte, cando non do esquecemento.

Riveiro Coello non é o único que se está a achegar a un tema tan esencial, quizais porque o presente empéñase en revivir aberracións que pensabamos superadas. Un dos últimos exemplos, nesta caso da literatura española, é a novela La bella bestia de Vázquez Figueroa, biografía ficcionada de Irma Ilse Ida Grese, un dos anxos da morte nazis. Laura no deserto ofrécenos un achegamento máis próximo, desde o noso, a un tema universal sen obviar ningunha das pezas que compoñen unha grande obra de ficción. E isto é, seguramente, o que fai que estea a conseguir o favor dos lectores.


Licenciada en Filoloxí­a Hispánica, (UDC, 1994-1998) e Filoloxí­a Galega (USC, 1998-2000), na actualidade, imparte aulas de Lingua e Literatura Galega no Ensino Secundario.
Publicado o 8 Xuñ 2012 en Libros.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies