• Segue conectado
  • |

E agora que nos espera?.

Editorial.

Cada vez que me poño diante dunha páxina en branco do meu ordenador para escribir un editorial para os xornais acósame sempre a mesma dúbida, de que coño podo falar eu para que os lectores disfruten e non sufran máis do que o están facendo?

Porque se miramos ao noso redor apenas hai cousas que poidan alegrarnos.

Se miramos para os nosos políticos cada día dannos un susto coas decisións que toman e que nós imos padecer: recortes nos servizos mínimos que temos dereito desfrutar, novos impostos que non sabemos a onda van parar; leis que sempre benefician aos poderosos, etc. Se miramos para os nosos veciños e compatriotas a desolación é total: miles de familias sen teito e sen un bocado que levarse á boca, mozos e mozas perdidos por esas rúas abandonadas non se sabe ben se bébedos ou drogados, aos que ninguén presta atención; familias que teñen por teito as pontes, cando non o ceo aberto; comedores sociais ateigados de seres humanos que buscan un cacho de pan e algo quente, etc.

A televisión, ese “gran hermano” que dirixe as nosas vidas mostrándonos aos dirixentes desta pel de touro pelexando entre eles sen ser quen de sentarse a falar como seres civilizados e buscar solucións para tanta desgraza, tanta miseria. O deles é a alta politica. O deles é definir quen é o “macho alfa”; quen ten a exclusiva de mandar, ordenar e xulgar todo o que ocorra tellas abaixo deste noso tellado de cristal.

O presidente da Federación Española de municipios e provincias, un socialista que presume de tal, vai renderlle pleitesía ao Rey pedíndolle amparo diante do Goberno (xa se sabe que o Rei reina pero non goberna). Ú-la coherencia dun socialista de xeonllos diante da monarquía?

O goberno tampouco goberna. O “asunto Cataluña” tenlle absorvido os sesos e non fan outra cousa que preparar escritos para atacar ao mínimo fallo que os soberanistas teñan. A súa marca blanca estalles saíndo rá. As esquisas está a volvelos tolos. Xa se cren o embigo do País e fanse de rogar. Rajoy quere levalos “al huerto catalán” pero eles dinlle que laranxas de la China. Arrimadas non se deixa arrimar. O deles é esperar sentados á porta para ver pasar o cadavre do PP camiño do xulgado.

O noso Presidente galego cabreouse porque Montoro quere facerlle un agasallo en forma de quita ás Comunidades que teñen unha débeda soberana moi avultada. Feijóo comproba como a súa política de austeridade en Galicia só conseguiu que o País galego estea na rúa protestando polo deterioro da sanidade, polo ensino, pola administración de xustiza. El que aparecía coma o tapado de Rajoy comproba como Madrid ten outras mozas coas que danzar neste baile de trileros. El que aumentou a débeda galega en máis de 7.400 millóns de euros nos últimos nove anos pedindo cartos aos bancos e non utilizando os mecanismos de financiación que o Estado facilitou as CCAA, comproba agora que Galicia terá que pagar centos de millóns en xuros pola súa mala xestión económica. O máis fodido desta situación é que aparece nos medios coma un importante administrador público cando a realidade é outra: a débeda de Galicia só pode refinanciarse e aumentar o tempo en que seguiremos endebedados.

Tamén sabemos que España ten 250.000 políticos. Un por cada 185 habitantes; Alemaña, que nos duplica en poboación, ten 100 mil; un por cada 800 habitantes. Quen lle pon o cascabel ao gato para eliminar tanto cargo público? Soamente cunha seria agrupación de concellos de menos de 5000 habitantes ( que temos miles deles) e a desaparición das Deputacións xa nos aforrabamos milleiros de políticos e millóns de euros de gastos públicos:soldos de presidentes, alcaldes, concelleiros, dietas por plenos, comisións, etc.

Os xulgados paralizados, os sanitarios a punto de sair á rúa, os traballadores en precario berrando na rúa soldos dignos para chegar a fin de mes; e o Goberno do Estado laméndose as súas propias feridas; tapando a cara diante de cada xuízo por corrupción dos seus.

Diante deste panorama, de que coño queren que escribamos?. A pluma, o teclado, sempre se nos vai para o mesmo lado. Isto ten que rematar, isto non pode seguir así por moito tempo.

A que están esperando os políticos? Talvez a outro 15M? Penso que se isto ocorre os resultados non van a ser “tan democráticos”. Os cidadáns xa se decataron que sendo obedientes, boas persoas, respectuosos, deixándose engatusar polo sistema, etc. nada cambiaba. O sistema engole todo o que se lle poña por diante. Solución: cambiemos o sistema ou o sistema acaba connosco.

Claro que para esta obra faise preciso dispoñer dun recambio. Non imos “saír de guatemala para entrar en guatepeor”. E aquí é onde reside o problema real. Ú-las forzas políticas dispostas (agora sí) a unha verdadeira “revolución social”. Ú-los partidos políticos que leven nos seus programas un cambio profundo do sistema que padecemos?

Aquí xorde de novo a pregunta, quen manda realmente? Teñen as forzas políticas capacidade de romper as liñas vermellas que lle marcan iso que chaman mercados, trus financieiros, lobys económicos, etc.? Esa é a nai do año.


Mestre retirado. Realizou estudios de Filosofía e Letras, Dereito e Ciencias Políticas, Francés e Galego. Un dos fundadores da UCSTE, foi membro do consello nacional do «Movemento de Mestres». Fundador de «A PENEIRA» (1984). Director de «Novas do Eixo Atlantico»
Publicado o 16 Feb 2018.
Síguenos no noso canal do TELEGRAM

Iniciar sesión

Uso de cookies

Este sitio web utiliza as cookies para que vostede teña unha mellor experiencia de usuario.
Si continúa navegando está a dar seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies.
Faga click no enlace política de cookies para maior información. ACEPTAR

Aviso de cookies